هر شبی گویم که فردا یارم آیداز سفر
                                       چون که فردا می شود گویم که فردای دگر
انقدر امروز و فردا انتظارش می کشم
                                       کاقبت روز فراق یار من اید به سر

من به امید وصالش زنده ماندم تاکنون
                                        وه چه خوش اندم که باز آید نگارم از سفر
گر بیاید بوسه بر خاک کف پایش زنم
                                        تا نماید لحظه ای بر حال زار من نظر
من که می دانم بیاید اخر ان دلدار من
                                        لیک می ترسم نباشد آن زمان از من اثر
گر سر راهش بمیرم نیست غم ای دل چرا
                                        زنده می کندم چو او بنماید از قبرم گذر
گر بیاید روزگار تیره ام روشن شود
                                        شام هجران می شود از وصف روی او سحر